Bijna twee jaar geleden zijn we met amper twee koffers het vliegtuig opgestapt. Vol spanning, vol verwachtingen, met een open geest en een anderhalf jaar oude peuter.
We zijn nu twee jaar, twee verhuizingen (en een derde gepland), een kindje bij (en een derde gepland, maar niet meteen) later. Die twee koffers kunnen al lang de nieuwe spullen niet meer aan. En Eline is ondertussen een flinke drietalige kleuter van 3.
We verbazen ons al iets minder over die ‘rare’ gewoonten hier. Alles went. Behalve die barre winters dan, nu ook al onze derde hier.
De middenstand lacht u toe
De groentenman op de hoek van de straat op weg naar Eline’s school heeft zich de voorbije twee jaar geleidelijk aan beter beschermd tegen de winter.
Zijn stalletje is geëvolueerd van een plank op twee schragen, dan een langs de zijkanten met plastic afgeschermde ‘barak’, vervolgens met een mini aangebouwd keukenhok om zijn noedels op te warmen, en dan nu volledig met glas afgeschermd winkeltje met een paar rekken.
Ik heb nog nooit zo duidelijk de link gezien tussen mijn uitgaven en de daaropvolgende investeringen door de kleine middenstander.
Heb ik dan zoveel te veel betaald voor mijn bananen en tomaten vraag ik mij af? Wellicht wel. Maar ach, ik gun het de man wel. Zeker bij deze barre temperaturen en snijdende koude wind.
Winterhard. Zo kan je hen het best omschrijven, die mannen die met paard (!) en kar buiten hun waar verkopen. Gehuld in lange groene jassen en met knalrode handen van de kou. Hun gepelde ananassen en mini-mandarijntjes onder een dikke deken om niet de bevriezen.
Of de sleutelmaker buiten aan de markt, nog zo’n ‘winterharde’. Nu het al om vijf uur donker is behelpt hij zich met een piepklein bureaulampje. Charmant is het wel, maar ik vraag me af hoe die mensen zich ’s avonds nog opgewarmd krijgen.Warme thee of bajiu?
sofa in de sneeuw
Iets verder, ook op weg naar Eline’s school, schuilt er achter een grijs muurtje een tuintje waar we door moeten. In de zomer rijden we er onder de courgetteplanten door. De bewoner laat die langs touwen groeien om een heerlijke groen dak te maken als bescherming tegen de zon.
De plantjes zijn ondertussen weg, ‘gevriesdroogd’ vorige week door de onverwachte koude en sneeuw. Aan de voordeur van het huisje liggen nu pompoenoranje tomaatachtige vruchten. Heel kleurrijk, ritmisch, bijna artistiek zelfs. Daar waar enkele weken geleden nog boontjes groeiden staat nu een sneeuwman. En de oude leren sofa die ze in de zomer in het tuintje hebben geplaatst is nu bedekt met een laagje sneeuw.
Het wordt weer een harde winter…winterhard.
Popularity: 26% [?]
Het is de tweede keer in nauwelijks een week tijd. Het kan geen toeval zijn. De weermakers van Peking zijn nu professionele sneeuwmakers geworden, met kanonnen schieten ze de sneeuw uit de lucht om de droogte tegen te gaan. Automobilisten, fietsers en vliegtuig- passagiers vinden het niet zo leuk, Eline des te meer. Vlak voor school liet ze zich eens goed gaan. 










