Een dag op pad met Wim Delvoye in China
Het is onmenselijk vroeg. Samen met cameraman Dan en assistent Chi zit ik in een taxi ver buiten Peking centrum. We wachten op de parking van een failliet mega-restaurant op Wim Delvoye, kunstenaar-zakenman met een hart voor China.
Delvoye is met de vroege vlucht van Hainan Airlines geland in Peking. Traditiegetrouw gaat hij meteen van de luchthaven naar het platteland, om een kijkje nemen op zijn varkensboerderij. Die ligt op twee uur rijden van de stad, in een slaperig dorpje met vooral boeren.
“Of we meemogen”, had ik twee dagen eerder gevraagd aan Gianni, Delvoye’s rechterhand in Gentbrugge. “Alles is mogelijk” volgens Gianni. “Vraag maar aan Cindy”. Cindy is de Chinese Gianni blijkbaar.
Er stopt een wagen langs die van ons. Een venster gaat naar beneden. Bob Marley zou prompt beginnen zingen als hij de walm rook . Met een klein zonnebrilletje en een brede smile begroet Wim Delvoye me, alsof hij me al jaren kent.
We volgen de wagen tot aan de poort van de Art Farm, het walhalla van de zwijnen. Wim Delvoye stapt uit met zijn Cindy. Hij begint voor de camera te acteren met een natuurlijke flair. Hij heeft hier duidelijk nog cameraploegen over de vloer gekregen.

Varkensgriep
Het is al van vorig jaar geleden dat Wim Delvoye nog op zijn boerderij geweest is. “Ik ben hier aan het uitbollen, ik had geen goesting meer”, zegt hij. “Het jaar van het varken in 2007 was een topjaar, daarna zijn we gestopt met het tatoeëren van de varkens. En het rare is, pas dan is de lokale pers er hier opgesprongen.”
Cindy duwt hem een glossy magazine in zijn handen, met daarin een artikel van vier bladzijden over de Art Farm. “Ik lees geen Chinees, dus ik weet niet wat ze over mij schrijven,” zegt hij terwijl hij de foto’s bekijkt. ”Misschien vinden ook de Chinezen mij een rare jongen.” Cindy leest een stukje voor, en Delvoye is gerustgesteld.
Read the rest of this entry »
Popularity: 100% [?]