Tribunes die halfgevuld zijn terwijl ze officieel uitverkocht zijn, weinig ambiance op straat… Zijn de Chinezen dan toch minder gek op de Spelen dan wat wij aanvankelijk dachten? Tom ging s kijken in een hutong vlak om de hoek.

Popularity: 5% [?]

Rusland-Georgië. Een spannend duel. Toch in het Beachvolley voor vrouwen tijdens de Spelen. Wie wint?

Popularity: 4% [?]

Een interview met de Nederlandse architect Rem Koolhaas over zijn meest omstreden ontwerp, de nieuwe CCTV Toren. Met dank aan de NOS-collega’s!

Popularity: 17% [?]

*Hup België hup!

Zaterdagavond 16 augustus staat er voetbal op ons Olympische programma. De junioren van de Rode Duivels hebben het tot in de kwartfinales ‘geschopt’ en spelen in het Workerstadium tegen Italië. Via sportieve vrienden (dankuwel Renaat en Katelijne! zie ook  http://renaatenkatelijne.spaces.live.com ) ben ik aan ticketjes geraakt. Tom zit jammer genoeg niet bij ons, die zit aan de andere kant van het stadium in de perstribune. We kunnen ons niet echt voetbalgek noemen, maar workerstadium ligt op een goeie vijf minuten stappen van onze compound, dus dat konden we nu echt niet laten liggen.

Om vijf uur spreken we af met een tiental Belgen aan het stadium. Ondanks de scherpe controle verloopt de ticketcontrole supersnel en nog geen kwartiertje later zitten we met 50.000 andere supporters in een bomvol stadium. De sfeer zit er nog niet echt in, maar de supporters getooid in Belgische vlaggen en zwart-rood-geel geschminkt zitten vol ongeduld op de aftrap te wachten.

Gek genoeg zijn er achter ons in ons vak vier sympathieke Italianen beland. Het zou in België wellicht niet mogelijk zijn. Maar de Chinezen hebben in elk geval voor genoeg controle gezorgd. Om de twintig meter zitten mannetjes in grijsbruin uniform op een stoeltje het publiek in de gaten te houden. De hele wedstrijd verroeren ze niet en dat terwijl ze met hun rug naar een superspannende wedstrijd zitten! Ook in de vakken zelf staan agenten en stewards om de boel op orde te houden en op de vingers te tikken wanneer nodig. Wat zoal niet mag in het stadium: spandoeken met grote opschriften (uit schrik voor ‘free Tibet’-leuzen…), regionale vlaggen (zoals de Vlaamse leeuw bijvoorbeeld), camera’s (gsm’s met camera zijn geen probleem), rechtstaan (mag enkel als er een goal wordt gemaakt),…

Zes uur. De vlaggen worden binnengedragen, de nationale hymnes gezongen en dan kan de wedstrijd beginnen. Het moet gezegd de Belgen spelen goed. Aanvallend en veel balbezit. Het stadion leeft op! Maar dan gaan ze in de (twijfelachtige) fout. De scheidsrechter trekt een rode kaart en trakteert de Italianen ook nog op een strafschop (maar dat zal wel de geruikelijke combinatie zijn zeker?). Binnen natuurlijk. Ai, ik kan maar beter naar huis gaan denk ik. Dat halen de Belgische spelers nooit. Met een-nul achter én een man minder. Maar ze laten de moed niet zakken. De Italianan komen er quasi niet aan te pas en dat loont. Een-een. De sfeer zit er ondertussen goed in: ‘Belisje Jiao’ (België vooruit!) wordt er gescandeerd, er wordt geroepen en driftig met vlaggen gewapperd. Nooit gedacht dat ik als ongeïnteresseerde voetbalanalfabeet (buitenspel heuh?) zo zou meegaan in het spel! Dit is echt fantastisch! Net voor de rust veert het stadium weer op: twee-een voor België, oef. De rust is hun gegund.

Tijdens de rust vermaken cheerleaders het publiek. Ook de Fuwa (de vijf Olympische mascottes) zijn erbij. Ocharme voor de mensen die in de opblaaspakjes het stadium moeten rondhuppelen. Stikheet moet dat zijn. Ook niet makkelijk om in rond te lopen precies.Vlak voor onze neus gaat er een de grond op en die heeft vijf frêle Chinese cheerleaders nodig om terug overeind te komen. Daarna botst er ook nog een lomp een cheerleader omver. Maar wel grappig om te zien.

De wedstrijd wordt terug hervat. De Belgen spelen erg defensief om hun voorsprong te bewaren. Ze maken opnieuw een fout en terug fluit de scheidsrechter een pénalty voor de Italianen. Binnen,verdorie toch! Twee-twee. Dit is wel heel erg spannend nu. Het duurt meer dan twintig minuten voor het Belgische publiek zich terug kan ontspannen als er een laatste goal wordt gemaakt. Niet veel later wordt de wedstrijd afgefloten. Drie-twee voor België. Het Belgische publiek gaat uit de bol aangemoedigd door de Chinese bezoekers. Ook de Italianen achter ons feliciteren ons. ’Goed gespeeld,verdiend gewonnen’ zeggen ze. Bij het verlaten van het stadium worden we constant aangeklampt door Chinezen die met ons op de foto willen. Het duurt meer dan veertig minuten voor we aan de uitgang geraken.    

En dan de afterparty natuurlijk! Met z’n allen naar ‘The Tree’, hét Belgencafé hier in Beijing. En daar…tja we hebben hier zo’n spreekwoord ondertussen: ‘What happens in Beijing stays in Beijing’.

Popularity: 5% [?]

Met dat éne woord is eigenlijk alles omschreven wat ik gisteren live mocht meemaken in het Vogelnest. Het heeft lang aan een zijden draadje gehangen of ik de openingsceremonie écht live kon bijwonen, maar dankzij de Sporza-collega’s is het uiteindelijk gelukt. Er was nog een plekje naast de twee VRT-commentatoren van dienst, Lieven Van Gils en Michel Wuyts.

Akkoord, het was er soms ’s over, het was soms ’s kitsch. Maar zijn dat niet die hele Olympische Spelen? Een samenspel van emoties, bombast en grandeur. Dat de communistische partijtop geregeld in beeld kwam, dat er zoveel miliatir vertoon was, dat maakte het eigenlijk allemaal typisch chinees. Als het stadion trilt wanneer er 90.000 toeschouwers zich hees schreeuwen, dan krijg je zelf een krop in de keel.

Er waren gisterenavond zoveel mooie kippenvelmomenten, dat het weinig zin heeft om ze allemaal te beschrijven. Ik wacht tot de DVD uitkomt met de opening- en slotceremonie, dan bekijk ik het s rustig opnieuw. Maar dat deel met die wereldbol was toch wel het meest hallucinant. Wat een wervelende combinatie van acrobatiek, stijl, multimedia… Toen ik die ruimtemannetjes eerst zag verschijnen dacht ik aan het nieuwe project van de Chinezen :  de ruimte veroveren.

Het was een wat vreemd gevoel, maar ik was eigenlijk fier op wat die Chinezen aan 4 miljard tv-kijkers lieten zien. Het zal misschien het Stockholmsyndroom zijn. Ik was ook fier toen onze eigen Jacques Rogge daar dat gigantische veld opliep, toegejuichd door al die atleten. Een Belgische prestatie om trots op te zijn. Misschien de énige Belgische prestatie van deze Spelen…

Popularity: 3% [?]

De Spelen zijn begonnen en dat zullen we geweten hebben! Peking is Peking niet meer, maar dat las u al in Tom’s bijdragen voor Sporza. Alles is netjes opgeruimd, afgebroken of achter muurtjes weggestopt. Enkel de legendarische electriciteitsdraden die in een warboel rond palen zijn gedrapeerd lijken ze vergeten.

Om de 50m staan nu vrijwilligers. Voornamelijk gepensioneerden. De eerste dag dat ze er staan, ongeveer een week voor de Spelen begonnen, stonden ze trots rechtop met hun vlagjes in de hand en een splinternieuw wit T-shirt aan. De tweede dag hadden ze hun vouwstoeltjes meegebracht en de derde dag zaten ze te kaarten of met hun kleinkinderen te spelen. Verveling alom dus.

In Qianmen, vlakbij het Tienanmenplein, staan vrijwilligers twee aan twee op nog geen twintig meter van elkaar. Een groepje Amerikanen loopt van koppel naar koppel. Op de kaart in hun handen wijzend vragen ze ‘where are we now?’ De vrijwilligers lachen een beetje zenuwachtig omdat ze de vraag niet begrijpen. ‘We are ready’ staat er op hun T-shirt.

In de buurt van onze compound op de grote straat Dongzhimenwaidajie (hoe lang heeft het niet geduurd voor ik dat kon onthouden, laat staan uitspreken…) staan nu op elk kruispunt verkeersagenten. Ze hebben in elk geval het uniform aan, maar het is beslist niet hun taak om de verkeersregels te laten naleven. Ze slagen er zelfs in om vooral te tonen hoe het niet moet: met hun motorfiets diagonaal in de tegengestelde richting het grote kruispunt oversteken bijvoorbeeld.

Wat ze dan wel doen? ‘Orde bewaren’ en wel in de volgende zin van het woord: ze begeleiden voetgangers bij het oversteken op een zebrapad dat met voetgangerslichten is uitgerust. Als er zich een groepje voetgangers heeft verzameld aan een van beide zijden van het zebrapad geeft de agent teken dat je mag oversteken.

Dat gebeurt wel maar in één richting. Een man die vanuit de tegenovergestelde richting wil oversteken heeft pech, die wordt stante pede teruggestuurd! Na spaghetti en buskruit een nieuwe Chinese uitvinding: het enkelrichtingszebrapad!

Popularity: 3% [?]