Tom is net terug van drie dagen Xi’an, in centraal-China. Niet om de befaamde terracottakrijgers te gaan bezoeken, wel om een reportage te draaien over een weeshuis voor kinderen van geëxecuteerde ouders. Het weeshuis heet Morning Tears en wordt gerund door de Vlaming Koen Sevenants. Het relaas van deze bijzondere ervaring is te zien op 13 maart op Koppen. Op de fotopagina alvast een voorproefje.

Popularity: 11% [?]

Gisterenavond Vlaamse Cultuur met grote C in Peking. Een eenmalige vertoning van de theatermonoloog “Picasso, striptease van een genie” in de Belgische ambassade. Acteur Jef Demedts en regisseur Frank Van Laeken samen met hun gevolg speciaal overgevlogen vanuit België. Zonder koffers weliswaar, want die zijn in Heathrow blijven staan.

Jaren geleden dat we nog zo genoten hebben van een theaterstuk. Een krachttoer van bijna twee uur. Picasso, Hitler, de Beatles en de onvergetelijke kunstkring uit Kuurne, ze passeerden allemaal de revue. En dat volgens het oeroude recept van een meesterlijke verteller die zijn publiek meesleurt in zijn fantasie.

Gentenaar Jef Demedts wordt er dit jaar 73. Een grote meneer. Als jonge acteur speelde hij de hoofdrol in de onvergetelijke BRT-series Fabian van Fallada en Het Zwaard van Ardoewaan. De laatste keer dat we Jef Demedts zagen spelen in het NTG was in De Dienstlift van Harry Pinter. Het moet zijn laatste stuk geweest zijn dat hij daar mocht spelen. Nu is hij naar het schijnt vooral te zien in Familie op VTM.

En als het goed is dan zeggen we het ook : een pluim voor minister van Cultuur Bert Anciaux, die de voorstelling met zijn centen mogelijk maakte. Zo’n prachtvertoning verdiende eigenlijk veel méér volk. Jawel, er zaten ook Chinezen in de zaal. Een paar toch. De ondertitels bleven uit voor hen, maar ze hebben er niet minder om gelachen. 

Een avond als deze is het bewijs dat zo’n stukje oer-Vlaams theater geen grenzen kent.

Bekijk onder het filmpje uit De Rode Loper over de voorstelling, naar aanleiding van 50 jaar Jef Demedts op de planken.

Popularity: 12% [?]

Een fragmentje uit het speciale Lantaarnfestival-concert dat we gisteren bijwoonden. Georganiseerd door het Beijing Olympic Committee op 20 februari, gefilmd met de GSM. Een speciale compositie “Olympic China” uitgevoerd door het Beijing Symphonic Orchestra & Choir.  Enjoy the bombast!

Popularity: 11% [?]

Zaterdagochtend. Onze Indonesische buren Antje en Gitto vragen of we mee gaan skiën. En of we dat zien zitten! Het wordt onze eerste uitstap na 7 weken in de stad. Voor Indonesiërs is sneeuw echt exotisch, ze zien dat in hun eigen land nooit.

Eline mag samen met Rafif en Kinzi, de twee kindjes van Gitto en Antje, bij hun kinderoppas blijven. Er komen nog twee andere gezinnen mee, eentje met 2 en eentje met 3 (al vrij grote) kinderen. Gitto heeft een minibusje met chauffeur geregeld. Er is wat verwarring over waar het busje staat, maar dan kunnen we vertrekken. Net plaats genoeg, het busje zit vol.

‘Bent u ook Indonesisch?’ vraagt Sofie.

‘Jawel.’

‘En u’ vraagt Sofie aan de anderen.

‘Jawel’.

‘Je bent omringd door Indonesiërs!’ grappen ze.

‘Is dat goed of slecht’ lacht Sofie.

‘Het is goed’ antwoorden één van hen. ‘We eten geen mensen.’

‘Niet meer’ grapt Tom. en de hele bus giert van het lachen. Zo gaat het de hele tijd door. Een uur aan een stuk tot we de piste bereiken. Ze hebben wel gevoel voor humor! Onderweg leren we nog welke woorden de Nederlandse kolonialisten hebben achtergelaten in Indonesië: knalpot, spoor, achteruit of beter ‘atteruit’ zoals de Indonesiërs zeggen…

De (kunstmatige) sneeuwpiste van Jidushan ligt op een uurtje rijden van Peking, in de bergen die de stad omringen. We rijden door enkele compleet nieuwe steden. Naar Chinese normen is het wellicht eerder een dorp, maar wij vinden het al de naam ’stad’ waardig. Brede lanen aangelegd volgens dambordpatroon, geen gebouwen ouder dan 10 jaar en nog geen files zoals in Peking.

Eénmaal in Jidushan trekken we onze ogen open : een groot en modern skicentrum. We betalen de toegang (ongeveer 2 Euro), huren een snowboard en een skibroek. Na de waarborg krijgen we een chipkaart waarmee we alles ‘betalen’, onze drankjes en ons eten in het restaurant. Op het einde van de dag wordt alles afgerekend aan het loket waar we onze waarborg hebben betaald. Goed georganiseerd en commercieel goed bekeken!

Het duurt een tijdje voor we alles bij elkaar hebben. Het boekje ‘overleven in het Chinees’ bevat geen hoofdstuk ‘op de skipiste’. Nog vlug een helm gekocht en dan de piste op!

Vijf pistes zijn er. Twee beginners, twee blauwe en een zwarte. De beginnerspistes zijn het drukst, alhoewel druk misschien een overstatement is vergeleken met de pistes in Europa. De blauwe en de zwarte piste zijn kalm. Er zijn weinig snowboarders. De sneeuw is goed en het zonnetje straalt. Zalig!

Na de middag weten we Gitto, beginnend skiër, te overtuigen om de blauwe piste te proberen. Hij vervloekt ons al lachend als hij boven uit de stoeltjeslift komt getuimeld. Na drie valpartijen op de eerste 20 meter geeft hij het gierend van het lachen op. Met zijn skis onder de arm glijdt hij op zijn skischoenen verder naar beneden.

Bovenaan de zwarte piste is een café. Vanhieruit hebben we een goed zicht op de kom waarin Peking ligt. De bergen zijn bruin door de droogte. Maar best niet te veel denken aan de hoeveelheid water die hier wordt ‘verspild’ voor ons plezier op de piste. In de verte zien we een paar torens van de stad. Een heel heldere dag dus.

Het meisje dat ons chocomelk brengt wil haar Engels oefenen. Het is een lachebekje. Ze gibbert bij elke zin. We worden er nog vrolijker van. Het is net of hier vandaag alleen maar lachende mensen rondlopen.

Nog een laatste keer van de piste en dan zit het erop. Een laatste groepsfoto en dan terug het minibusje in. De terugreis is even lollig als de heenreis. Toffe bende!

Popularity: 10% [?]

ma 18/02/08 - Stel je even voor : foto’s van de laptop van Koen Wauters belanden op een dag op het internet. Geen gewone foto’s, maar foto’s waarop te zien is hoe hij de liefde bedrijft met 14 vrouwelijke BV’s. Het kaliber van Sandrine, Lien Van de Kelder, Goedele Liekens. Expliciete foto’s, pure porno zelfs. Dit is fictie voor alle duidelijkheid. Maar een vergelijkbaar schandaal houdt China al dagen in de ban.
De topzanger en –acteur Edison Chen woont in Hongkong. Zijn roze MacBook is defect, en dus brengt hij die voor herstelling binnen bij een technicus.Helaas vergeet hij om zijn harde schijf te ontdoen van zijn trofeecollectie: bedscènes met andere grote Chinese sterren, vooral afkomstig uit Hongkong en Taiwan. Met de hoofdrolspeelster uit de gelauwerde film The Promise bijvoorbeeld. Foto’s én video’s.

Sinds enkele weken duiken de foto’s op op een populaire Chinese website. Een surfer met de schuilnaam Kira heeft er al meer dan 450 online geplaatst. Elke dag een paar.

En ze worden gretig bekeken en gedownload natuurlijk. Honderdduizenden keren al. Het is dé hype van het moment in China, iedereen spreekt erover, iedereen wil het ook zien.

Schandaal beschadigt sterrenimago

De politie van Hongkong probeert Kira met alle middelen op te sporen. Zonder resultaat voorlopig. Er zijn wel al acht verdachten aangehouden. Ook internetgebruikers die de foto’s nog verder verspreiden kunnen worden opgepakt, waarschuwt de politie. Maar het stopt niet. Integendeel.

De schade aan het imago van de sterren is stilaan onomkeerbaar. In een emotionele videoboodschap heeft Edison Chen al opgeroepen om te stoppen met het verspreiden van het lasterlijke materiaal.

“Dit maakt het leven zuur van vele onschuldige mensen. En da’s pijnlijk en frustrerend.”, zegt Chen. “Bij deze wil ik mij ook verontschuldigen bij iedereen die hierdoor getroffen wordt.”

“Democratie leidt tot massavoyeurisme”

De communistische autoriteiten doen er alles aan om de foto’s van het internet te verwijderen zodra ze verschijnen. Maar ze vechten tegen de bierkaai.

En zelfs de Kerk vindt het nodig om zich te bemoeien. John Tong, de katholieke bisschop van Hongkong zegt in South China Morning Post: “In de bijbel staat dat we geen kwaad mogen spreken, zien of horen. Het is belangrijk dat we onze geesten zuiver houden en het is wellicht onnodig eraan toe te voegen dat we deze foto’s niet moeten laten circuleren.”

De roddel heeft intussen ook het Chinese vasteland bereikt, waar velen in het vuistje lachen dat dit uitgerekend in “democratisch” Hongkong gebeurt. Dit schandaal is voor sommige Chinese bloggers het ultieme bewijs waartoe democratie kan leiden: massavoyeurisme.

Politieke agenda?

Wellicht is dit een ordinaire poging tot afpersing. Maar dat er mogelijk politieke motieven achter dit schandaal zitten, wordt niet meteen uitgesloten.

Enkele betrokken sterren zijn namelijk afkomstig uit Taiwan. Hun foto’s zijn nog niet op het internet opgedoken, maar dat zou pas gebeuren vlak vóór de belangrijke verkiezingen en referenda over de onafhankelijkheid van Taiwan, op 22 maart.

Het grootste seksschandaal uit de geschiedenis van het Chinese internet is nog lang niet voorbij.

De videoboodschap van Edison Chen : http://www.clotinc.com/blogs/public/edc/2008/02/press_release.htm

l

Popularity: 6% [?]

Wat de Chinezen er nu zelf van vinden dat Steven Spielberg afhaakt voor de Olympische Spelen. Hier meer. (met audiofragment uit Mezzo, Radio 1) Onder ook de achtergrondbijdrage voor deredactie.be.

U hebt toch ook kritiek op China?

“Flauw!”, “Onnozel!”, “Belachelijk!”, “Waar bemoeit hij zich mee?”, “We hebben hem niet nodig!”, “Deze Spelen zijn er voor iedereen, en niet alleen voor de Chinezen, dus straft hij de rest van de wereld.”, “Waarom woont Spielberg eigenlijk nog in Amerika, een land dat duizenden doden in Irak op zijn geweten heeft?”. Het zijn maar enkele reacties van boze Chinese bloggers op de beslissing van Steven Spielberg. Die weigert nog langer zijn medewerking aan de openingsceremonie van de Olympische Spelen, vanwege de rol van China in de crisis in Darfoer.

Spielberg is er in elk geval in geslaagd om hierdoor de Chinezen op stang te jagen. “We walgen van wat het Westen nu aan het doen is, schrijft een belangrijke Chinese krant op de voorpagina. “Uiteindelijk is toch niet China verantwoordelijk voor de crisis in Darfoer? En moet misschien China alleen deze crisis oplossen?”

China is inderdaad niet verantwoordelijk voor het conflict in Darfoer, maar speelt onrechtstreeks wel een grote rol. Om hun gigantische economie draaiend te houden, zijn de Chinezen afhankelijk van olie die ze onder meer uit Soedan halen. Daarmee steunt China het regime van Soedan, en dus ook de door Soedan gesteunde strijdende milities in Darfoer. China zou ook de grootste wapenleverancier zijn van Soedan, wapens die op hun beurt naar de milities in Darfoer versast worden. En China heeft in de VN-Veiligheidsraad ook strenge sancties tegen Soedan tegengehouden.

En toch. Wat vaak vergeten wordt, is dat de Chinese regering de laatste maanden haar koers gewijzigd heeft en onder meer druk heeft uitgeoefend op de Soedanese regering om een VN- vredesmacht te aanvaarden. China ondersteunt die vredesmacht ook met ingenieurs – symbolisch bijna.

Darfoer, mensenrechten, Tibet, persvrijheid. Wie een stok zoekt om China mee te slaan, moet niet ver zoeken. Er gaat inderdaad zoveel verkeerd in dit reusachtige land, er is zoveel dat beter kan en moet. Maar zijn de Olympische Spelen het moment om alles op één hoop te gooien en lekker samen aan “China-bashing” te doen?

Ach, deze Spelen gaan nu al de geschiedenis in omdat ze niet om de sport zullen draaien, maar om het gastland. Toen China zeven jaar geleden de organisatie kreeg toegewezen, was er geen haan die ernaar kraaide. Nu dreigt dat gigantische feest dat de Olympische Spelen moeten worden, uit te draaien op een zoveelste publieke vernedering van China door het Westen. Zo ervaren de Chinezen dat toch. En wie wat van Chinezen kent, weet dat gezichtsverlies het ergste is wat hen kan overkomen.

Vreemd trouwens dat er geen protest weerklinkt als er geld te verdienen valt met China. Want wie heeft ooit al van een boycot gehoord tijdens een prinselijke handelsmissie naar China? Dan zwijgt iedereen in alle talen. Je kan je ook afvragen waarom atleten nog naar een tv-toestel kijken dat gemaakt is in China, of waarom Spielberg nog filmt met camera’s “made in China”. Geef toe, je kan maar beter consequent zijn als je actie wil voeren.

“In je eigen belang”

Is China dan een vrij, democratisch land? Neen, dat is het niet. Verre van. Maar is het een dictatuur? Evenmin. Dit is Noord-Korea niet. Laat staan Zimbabwe, Myanmar of Iran. Ik probeer er zelf al een tijdje een definitie op te plakken, en hou het bij een “gesofisticeerde autocratie” : zolang je hier binnen de lijntjes loopt, in alles wat je doet, heb je hier geen problemen en heb je het hier betrekkelijk goed. En dat geldt voor de meeste Chinezen. Zelfcensuur is hier de regel. En het werkt beter dan je zou denken. Maar van zodra je de grenzen aftast, heb je het aan de stok met een repressieve overheid. De kans dat je dan in een heropvoedingskamp terechtkomt, is inderdaad niet gering.

“Het is in je eigen belang”, krijg je vaak te horen als je weer eens op een njet (in het Chinees bu shi of meiyou) van de overheid of politie stuit. Je legt je daar dan bij neer, of je kan doen zoals ik vorige week donderdag probeerde, bij wijze van test. Ik wilde op Nieuwjaarsdag voor het Journaal een Tempelfeest filmen waar enkele honderdduizenden Chinezen kwamen bidden. Maar ik kreeg van de politie geen doorgang omdat het “te druk en te onveilig” was. Wat doe je dan? Discussiëren en telefoneren, druk gesticuleren met je perskaart en duidelijk maken dat je gewoon je werk wil doen? Zoiets. Maar er was geen doorkomen aan. “Orders zijn orders, niemand mag erdoor”. En niemand van de agenten die de verantwoordelijkheid durfde te nemen om van de regels af te wijken.

Na een half uur was ik het beu. Ik heb gewoon mijn camera gepakt en ben voorbij de blokkade gestapt. De politie liet begaan. Ik werd niet opgepakt. Ergens beschouw ik dit daarom als een geslaagde test. Het ging uiteraard niet om een staatsgevaarlijke bijeenkomst, en met de arrestatie van een buitenlander halen ze zich hier meer miserie om de hals dan hen lief is. Wellicht zou een Chinees het ook niet meteen moeten proberen, hoewel mijn Chinese assistent evenmin werd opgepakt.

Is dit nu een teken aan de wand dat er iets aan het veranderen is in China dankzij de Spelen? Voor mij wel, want 4 jaar geleden zou ik dit hier niet moeten proberen. En zo zijn er nog veel voorbeelden. Mensen zjjn hier superbehendig in het omzeilen van allerlei wetten en regeltjes. Voor een buitenlandse correspondent is het wennen, maar het maakt het allemaal extra uitdagend. De BBC-website wordt bijvoorbeeld gecensureerd, maar via een “geheime” link kan je die hier toch lezen. Bloggen van hieruit is moeilijk, maar het kan, als je de weg weet. CNN, BBC World, Al Jazeera… via illegale satellieten worden die zenders hier druk bekeken, ook door de Chinezen.

En voelen de arme Chinezen zich door hun regering onderdrukt, meneer? Ik heb niet meteen die indruk als ik met hen praat, integendeel. Er komt soms meer kritiek en zinnige praat uit dan je bij ons in Europa zou verwachten.

Gij zult niet spuwen

Waarom het niet allemaal eens door een roze bril bekijken, als het over China gaat? De Spelen zijn bijvoorbeeld een duw in de rug geweest voor de Chinese overheid om iets te doen aan de enorme milieuproblemen in het land. Ook de gewone Chinees profiteert daar mee van. De Spelen zijn ook een stimulans geweest om een compleet nieuwe, moderne infrastructuur aan te leggen. In Peking, juist, maar ook in andere miljoenensteden. Een nieuw metronet, een wegennet, nieuwe woonwijken (mét sanitair), architectuur om trots op te zijn. Er zijn hoffelijkheidcampagnes op straat en in de metro, de Chinezen leren zelfs in de rij te staan en niet meer te spuwen op straat.

De Olympische Spelen zorgen hier in China voor ongeziene positieve energie en optimisme. Dat merk je overal. Zelden heeft een gastland zoveel moeite gedaan om zijn bevolking Olympische idealen zoals vriendschap, wederzijds begrip, eenheid en vrede bij te brengen. Op straat en aan gebouwen hangen slogans die de inwoners aanmoedigen dit te respecteren. Op school worden leerlingen er van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat mee overdonderd.

Zatte nonkel

Misschien vergeten we in het Westen wel eens te dikwijls hoe reusachtig dit land en zijn bevolking is en waar het vandaan komt. Exact 30 jaar geleden is het “geopend” voor het Westen, en sindsdien heeft het een gigantische sprong voorwaarts gemaakt. Zonder aan propaganda te willen doen: hier zijn al méér mensen uit de armoede gehaald dan alle ontwikkelingshulp uit het Westen samen.

Er is natuurlijk nog heel wat werk aan de winkel, maar er zíjn veranderingen. Alleen zijn ze heel geleidelijk en minder snel dan wij, verlichte geesten, zouden willen. In China durft niemand golven te veroorzaken en radicale hervormingen door te voeren, want dat zou wel eens onrust kunnen creëren. Niet dat de democratie hier voor morgen is, die komt er wellicht nooit in de vorm zoals wij die kennen.

Maar deze Olympische Spelen moeten China alvast op de kaart zetten. Ze hebben hier een betekenis die ze bij ons in het Westen al een tijdje niet meer hebben, die van een groot internationaal feest. Een feest waarop je gasten uit heel de wereld in je opgeknapte huis uitnodigt. En de Chinezen zullen er in hun gastvrije traditie voor zorgen dat die gasten niets te kort komen en dat ze zich goed voelen.

Is het dan ook niet ergens begrijpelijk dat de Chinezen boos worden nu blijkt dat sommigen dit familiefeest willen aangrijpen om de zatte nonkel uit te hangen en de pret te bederven? “Blijf dan gewoon thuis, als het is om ons te komen vernederen”, was de gevatte reactie van een meisje op straat, toen ik haar een microfoon onder de neus duwde.

Popularity: 6% [?]