Jawel, nog geen 24 uur in het land van Mao, en we hebben het al zitten. We willen onze blog updaten, maar geraken er niet aan. Zoeken, wachten, downloaden, error, error, time out. Uren gaan voorbij. Tot duidelijk wordt dat de Chinese overheid onze blog blokkeert. Niet alleen voor de Chinezen, maar ook voor ons. Updaten is dan ook onmogelijk.

Ik ga te raden bij een collega correspondent van The Herald Tribune die ik op het net heb leren kennen: sinds een maand passen de Chinezen deze fijne maatregel toe op zo wat alle blogsites. Zo wordt de gewone Chinees die de wereld iets wil meedelen vakkundig de mond gesnoerd. Leve de harmonieuze samenleving!

Eerlijk gezegd is het wel een schok om dit te moeten vaststellen. Zeker als je als journalist gewoon je werk wil doen. Of zelfs gewoon je familie, vrienden of kennissen op de hoogte wil houden. Vergeet het, mag niet! En deze blog bevat ook niet meteen iets opruiends, of toch?

Het belooft alvast weinig goeds in dit land van de toekomst. De laatste keer dat ik hier was, in juni, was bloggen via Wordpress geen enkel probleem. Over een goeie acht maanden beginnen hier de Spelen. Wie dacht dat het zou veranderen, heeft het dus verkeerd.

Maar nu het goede nieuws : dit berichtje wordt geplaatst dankzij een allerbeste IT-collega van Sofie. Hij heeft er in ijl tempo ook iets op gevonden om die Chinezen te vlug af te zijn, zodat we jullie tóch op de hoogte kunnen houden van onze avonturen. De hele site is gewoon “underground” gegaan! Blijven surfen naar www.ondertusseninchina.be, maar ververs toch voor alle zekerheid jullie bookmarks.

Merci, Ivan! De vrije pers is u eeuwig dankbaar! Een standbeeld (in Peking)!

Popularity: 13% [?]

Vanmorgen zijn we rond zes uur in onze nieuwe thuisstad Peking aangekomen. Vanaf nu kunnen we dus zeggen: Wo shi Beijingren/ik ben een Pekinees. Of toch een beetje…
De laatste 24u vóór ons vertrek zijn slopend. Allerlei boodschappen moeten nog worden gedaan en vooral het huis moest voor onze nieuwe huurders Sien-en-Marja-gewijs worden aangepakt. Gelukkig springen de oma’s in om op Eline te passen en kunnen we op vrienden (tx, Mirjam & Rob!) rekenen voor wat extra hulp.

Onze deadline is vrijdagavond 18u. Maar die halen we niet. Twee uur later en totaal afgepeigerd trekken we de deur ‘definitief’ achter ons dicht. Alles ligt er piekfijn bij. Hopelijk vinden we het over een jaar weer piekfijn terug

Die laatste avond in België denken we rustig bij Tom’s mama in Laarne door te brengen. Maar verrassing o verrassing : wanneer we de straat inrijden staan er zo’n zeven wagens voor het huis geparkeerd… “O Ow, een verrassingsfeestje? Euh, rijden we door?” Onze chilloutplannen bergen we wijselijk op. We genieten nu echt van ons ‘laatste kaas- en wijnavondmaal’ samen met de familie. Rond middernacht kruipen we in bed.

Onze vlucht vertrekt zaterdag om 12 u, dus worden we om 10 u op de luchthaven verwacht. Maar eerst gaat het nog richting VRT. Tom is voor een interview gevraagd in ‘de ochtend’, en de hele familie mag erbij zijn. Als afscheid is er voor 15 personen (oma’s, opa, zussen, broer,…) een ontbijt voorzien.

En wij die dachten dat het wel beperkt zou zijn tot een kop koffie en een croissant! Mis! Een hele brunch staat voor ons klaar! Heerlijk! Het interview met Tom kan je hier herbeluisteren.

 

 Tom in De Ochtend [12:11m]: Play Now | Play in Popup | Download

Op de luchthaven surprise surprise collega Ivan ons al staat op te wachten. Ook meme, tante Bea en Victor zijn van de partij. We vinden het de max dat zoveel vrienden en familie ons komen uitwuiven. Straks gaan we nog denken dat jullie ons echt gaan missen, sloebers!

Het inchecken verloopt niet helemaal rimpeloos. De bagage weegt 3kg te veel. Maar de beslissing is vlug gemaakt, Sofie laat de helft van haar (zomer)kleren thuis. Kan iemand nog een beter excuus bedenken om eens goed te gaan shoppen??? Bij het afscheid vloeien wat traantjes, maar dan verdwijnen we achter de paspoortcontrole.

Vanaf nu zijn we met ons drietjes…tot aan de ingang van het vliegtuig tenminste. Het zit goed vol, bijna allemaal Chinezen. Eline is meteen de lieveling van het vliegtuig, de Chineze zijn dol op haar. Ze heeft al vlug een vriendje, een klein Chineesje dat voor ons zit. Grappig ventje, wellicht ook omdat hij geen tanden meer heeft. Allemaal weggerot. Eline noemt hem ‘Wang’, zoals haar Chinese babypop.

En dan eindelijk, met een uur vertraging stijgen we op… China, here we come!

Popularity: 9% [?]

Afscheid genomen op het werk met taart en wijn (dank je, Hanne en Lieven!), flesje champagne gekregen van de chief, ondertussen alle technische spullen bijeen moeten schrapen (drie laptops, filmcamera, microfoon, headset,… goed voor 30 kg samen), en dan reppen naar huis om nog 10 jaar Canvas te vieren in de Gentse Handelsbeurs.

Er komt wat bij kijken, zo net vóór je voor een jaar vertrekt. Vooral dat huis leegmaken waar je amper drie jaar in gewoond hebt. Het lijkt eenvoudig, maar een mens verzamelt zó veel… Van kerststress dit jaar geen last, wel van dozenstress. Eline snapt het allemaal niet goed, ze denkt dat al die dozen kleine huisjes zijn die we voor haar opzetten.

In onze woning komt tijdelijk een Duitser wonen die in opdracht van Siemens een nieuwe energiesite bouwt bij Sidmar. Toeval bestaat niet : de man heeft een Chinese vriendin die een jaar komt studeren aan de Vlerick Hogeschool! Het is bijna huisruil.

Kerstavond bij de familie heeft dit jaar iets van een laatste avondmaal, en ook de avonden die erop volgen zijn volgeboekt met etentjes bij vrienden. Zo ziet een mens op één week meer volk dan op een hele maand.

Popularity: 8% [?]

Vanmorgen mochten we onze visa oppikken op het Chinees consulaat in Oudergem. De Chinese dames waren weer aan het giechelen toen we aankwamen. Ze kennen ons daar al. Meestal snauwt het visapersoneel de potentiële Chinabezoekers gewoon af. Maar na een keer of tien vallen ze goed mee.

Sofie en Eline hebben “per hoge uitzondering” een multiple entry visum gekregen, geldig voor zes maanden. Dat betekent dat we maar één keer China uit zullen moeten om de visa te verlengen. Hong Kong is dan de beste optie. Tom krijgt in Beijing een permanente verblijfsvergunning waarmee hij China in en uit kan zoveel hij wil.

“When we back in Beijing, we visit you!”, kweelde de Chinese vanachter het glas bij wijze van afscheid.

Chinese thee

Eline heeft vandaag afscheid genomen van haar vriendjes in de kribbe De Stropkes. Voor het personeel en de ouders hadden we een mandje met zakjes Chinese thee klaargemaakt, kwestie van de smaak te pakken te krijgen. 

Eline was 10 maanden één van de Stropkes, als ze volgend jaar terugkeert mag ze naar de kleuterschool om de hoek. Ze geven daar trouwens Chinees!

Popularity: 8% [?]

Het leek nog een eeuwigheid, maar nu komt onze vertrekdatum met rasse schreden dichterbij. Op 29 december stappen we het vliegtuig op richting China. Tom zal er als correspondent werken voor de VRT. Standplaats : Peking.

Hier op www.ondertusseninchina.be kan je terecht als je op de hoogte wil blijven van ons avontuur. Voor goed nieuws of slecht nieuws, voor de faits divers, voor de laatste foto’s, filmpjes etc. We hopen jullie langs deze weg zo veel mogelijk te ‘voeden’.

Alle reacties zijn welkom!

2008, het jaar van de Rat, wordt alvast een jaar om nooit te vergeten!

Zaijian!

Sofie, Tom & Eline

Popularity: 7% [?]