Er lag vanmorgen weer een dikke sneeuwlaag (15 cm) in Peking. Het is de tweede keer in nauwelijks een week tijd. Het kan geen toeval zijn. De weermakers van Peking zijn nu professionele sneeuwmakers geworden, met kanonnen schieten ze de sneeuw uit de lucht om de droogte tegen te gaan. Automobilisten, fietsers en vliegtuig- passagiers vinden het niet zo leuk, Eline des te meer. Vlak voor school liet ze zich eens goed gaan.

Popularity: 87% [?]

Vrijdagmiddag, we nemen het vliegtuig naar Guilin in de zuidelijke provincie Guangxi. ‘Mr. Tom’ staat er op het bordje dat de chauffeur vast heeft in de luchthaven. Hij brengt ons in een minibusje naar Ping’an. Niet de bank, maar een piepklein 600 jaar oud bergdorpje omgeven door schitterende rijstterrassen. De twee uur durende rit van Guilin naar Ping’an geeft al een voorsmaakje van wat we de komende vier dagen te zien zullen krijgen: schitterende natuur. En veel regen.

Minderheden en hun ‘coiffage’

Om Ping’an te bereiken moeten we het laatste stukje te voet afleggen. We passeren een soort poort waar tientallen vrouwen met een grote mand staan te wachten. Eén van deze vrouwen helpt ons om onze bagage naar boven te brengen, in de grote mand op haar rug.

De eerste tien minuten kunnen we de buggy nog gebruiken, maar nadat we een oude overdekte brug zijn gepasseerd, gaat ook die de mand in en volgen er nog twintig minuten natuurstenen trappen.

Ping’an ligt op ongeveer 800m hoogte en het is tegen de bergen de gebouwd. De huizen staan op houten of stenen palen langs de ene zijde en leunen langs de andere zijde tegen de berg aan. Straten zijn er eigenlijk niet. De donkere houten huizen zijn verbonden via smalle paadjes en trappen van natuursteen. Ze zijn amper een meter breed.

Rondom niets anders dan rijstterrassen. Voorlopig is de rijst nog niet groot. De rijstterrassen zijn omgetoverd in kleine vijvertjes die de hemel lijken te raken doordat alles erin weerspiegeld wordt. Het water loopt voortdurend van de hoger- naar de lagergelegen terrassen met een zacht klaterend geluid. Read the rest of this entry »

Popularity: 87% [?]

Hierbij een kort verslagje om duimen en vingers af te likken van ons tripje naar Vietnam! Met als excuus dat de rest van het jaar wellicht te druk wordt en nu Eline in september een broer of zus bijkrijgt, besluiten we om het er nog even van te nemen. Het wordt Vietnam.

Lekker warm, lekker eten, mooie natuur en wat cultuur. De perfecte mix voor een relaxe vakantie.Door files op weg naar de luchthaven halen we maar net op tijd het vliegtuig. Eline doet zoals ze de laatste tijd op een vliegtuig doet: ze valt eindelijk in slaap als we aan het landen zijn, nadat ze eerst drie uur de boel op stelten heeft gezet. Daarbij heeft ze het vooral gemunt op de business class want daar zijn de chocolaatjes te vinden!

Bij aankomst in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam, is het 20C en bewolkt. We hadden het nog ietsje warmer verwacht, maar in vergelijking met het nog steeds koude Beijing is het een verademing. Op weg naar het hotel passeren we de typische hoge en zeer smalle pastelkleurige huizen. Ze zijn zo smal omdat het taxgehalte wordt bepaald volgens de gevelbreedte. En om kosten te sparen is meestal enkel de voorgevel in een mooi kleurtje geschilderd. De rest blijft betongrijs.

De weg is erg smal en zit vol putten. En dat is dan de ‘hoofdbaan’ naar het centrum. Aan de infrastructuur is blijkbaar nog wat werk in Vietnam.

De volgende dag wandelen we door de kleine drukke straatjes van het oude centrum. De mix van het tropisch groen en de koloniale architectuur is fantastisch. Zoveel kleur! Duizenden bromfietsen snorren er luid door de charmante oude wijk.

Elke straat in het oude commerciële centrum heeft zijn eigen specifiek product. Er is een spiegelstraat (straat waar de ene naast de andere winkel handelt in spiegels), een tempelstraat (straten waar je allerhande kan kopen om mee te nemen naar de tempel zoals vals geld om te verbranden), een smidsestraat waar op het voetpad hele poorten in elkaar worden gelast, een kruidenstraat,…

Op het einde van de wandeling komen we uit aan het water poppentheater.  De zaal zit bomvol. Zowel buitenlandse toeristen als Vietnamezen komen genieten van het spektakel. In plaats van een podium staat er een gigantische bak water. Links ervan zit een orkest dat de hele voorstelling live van traditionele muziek voorziet.

Achtereenvolgens verschijnen er draken, waterbuffels, eendjes, danseressen… op het water. Elke grote houten pop wordt bediend door een van de 10 poppenspelers die tot zijn middel achter een scherm in het water staan.  

De volgende twee dagen brengen we door in Halong Bay. Tijdens de 3-uur durende rit van Hanoi naar Halong Bay passeren we bijna niets anders dan frisgroene rijstvelden. Op veel velden zijn de boeren volop bezig rijst te planten. Sommigen dragen rubberlaarzen, maar veel doen het werk nog op hun blote voeten. Dubbelgeplooid planten ze met hun handen de jonge rijstscheuten uit in het veld. Op andere velden wordt er geploegd. Een rijkere boer gebruikt een waterbuffel om de ploeg door de modder te trekken. Minder fortuinlijke trekken zelf de ploeg. Hard labeur als je ‘t mij vraagt!

In Halong bay stappen we samen met 12 andere mensen op een boot. Hier zullen we de komende twee dagen op doorbrengen. We krijgen een hut toegewezen en de boot vertrekt.

De pracht van Halong bay is moeilijk te beschrijven: in mist gevulde rotsen die uit de zee oprijzen. Kijk maar eens naar de foto’s, die maken het wel duidelijk. Een paar keer verlaten we de boot om een gigantische grot te bezoeken, een kajaktocht te maken tussen de rotspartijen of een strandje te bezoeken.

Na Halong bay gaan we via een tussenstop in Hanoi verder naar het zuiden, naar Hoi An. Hoi An (75.000 inwoners) is een van de weinige steden/dorpen die niet te veel hebben afgezien van de vele oorlogen en bezettingen (1000 jaar bezetting door Chinezen, een kleine 200 jaar gekoloniseerd op door Frankrijk en daarna ongeveer 30 jaar burgeroorlog tussen Noord en Zuid Vietnam waarbij de Amerikanen zijn komen ‘helpen’).

Er is een schitterend oud centrum bewaard gebleven. Oude donkere houten huizen, maximaal 2 verdiepingen en gelegen aan een mooie rivier waar gekleurde bootjes aan- en afvaren. En gezellige cafeetjes en restaurantjes met schitterende terrassen die uitkijken over de rivier. Die terrascultuur (invloed van de Franse kolonisatie), dat missen we toch een beetje in Beijing!

Vanuit Hoi An bezoeken we My Son. Een site met overgebleven Chamruïnes. We hebben er in Ayuthiaya (Thailand) ook gezien, misschien beter bewaard, want Charlie gebruikte de tempels van My Son als schuilplaats. Maar tegen de omgeving, een explosie van groene tropische jungle, kunnen zelfs de Chamtempels van Ankhor What (Cambodia) niet op! 

De laatste dagen van onze trip brengen we door op het geïsoleerde ‘Whale Island’. De mensen van het resort ‘Ile de La Baleine’  komen ons aan de luchthaven van Nathrang ophalen met een minibusje. Na 2,5u rijden langs de kust stappen we via een wankel steigertje over op een bootje.

Een half uurtje later trekken we in onze bamboohut. Boven het bed hangt een klamboo. We hebben licht en warm water en daar houdt de luxe op. Maar wie heeft meer nodig? Er is een prachtig strand waar palmbomen de nodige schaduw geven. En in het groenblauwe water is het prachtig snorkelen. Het zijn vier zalige dagen van lezen, luieren in de hangmat en genieten…

Popularity: 38% [?]