Van Rome tot Sydney, van Moskou tot Peking. Een reeks voor het Radio 1 programma De Ochtend over hoe de inwoners van wereldsteden hun zomerse zondag doorbrengen. Vandaag de Pekinezen.

Herbeluister hier de reportage op Radio 1

Popularity: 35% [?]

Een dag op pad met Wim Delvoye in China

Het is onmenselijk vroeg. Samen met cameraman Dan en assistent Chi zit ik in een taxi ver buiten Peking centrum. We wachten op de parking van een failliet mega-restaurant op Wim Delvoye, kunstenaar-zakenman met een hart voor China.

Delvoye is met de vroege vlucht van Hainan Airlines geland in Peking. Traditiegetrouw gaat hij meteen van de luchthaven naar het platteland, om een kijkje nemen op zijn varkensboerderij. Die ligt op twee uur rijden van de stad, in een slaperig dorpje met vooral boeren.

“Of we meemogen”, had ik twee dagen eerder gevraagd aan Gianni, Delvoye’s rechterhand in Gentbrugge. “Alles is mogelijk” volgens Gianni. “Vraag maar aan Cindy”. Cindy is de Chinese Gianni blijkbaar.

Er stopt een wagen langs die van ons. Een venster gaat naar beneden. Bob Marley zou prompt beginnen zingen als hij de walm rook . Met een klein zonnebrilletje en een brede smile begroet Wim Delvoye me, alsof hij me al jaren kent.

We volgen de wagen tot aan de poort van de Art Farm, het walhalla van de zwijnen. Wim Delvoye stapt uit met zijn Cindy. Hij begint voor de camera te acteren met een natuurlijke flair. Hij heeft hier duidelijk nog cameraploegen over de vloer gekregen.

Varkensgriep

Het is al van vorig jaar geleden dat Wim Delvoye nog op zijn boerderij geweest is. “Ik ben hier aan het uitbollen, ik had geen goesting meer”, zegt hij. “Het jaar van het varken in 2007 was een topjaar, daarna zijn we gestopt met het tatoeëren van de varkens. En het rare is, pas dan is de lokale pers er hier opgesprongen.”

Cindy duwt hem een glossy magazine in zijn handen, met daarin een artikel van vier bladzijden over de Art Farm. “Ik lees geen Chinees, dus ik weet niet wat ze over mij schrijven,” zegt hij terwijl hij de foto’s bekijkt. ”Misschien vinden ook de Chinezen mij een rare jongen.” Cindy leest een stukje voor, en Delvoye is gerustgesteld.

Read the rest of this entry »

Popularity: 100% [?]

Een zaterdag als een andere. We gaan op stap. Net zoals we in Gent zouden doen: tentoonstelling meepikken, wandeling in het park en winkelen. Alles overgoten weliswaar met een Chinees sausje.

In het westen van de stad is een nieuwe tentoonstelling geopend. Om er te geraken nemen we een van 60.000 taxi’s die hier rond rijden. Het is droog, dus geen gezaag van de chauffeur over Elines schoenen op de met wit katoen overtrokken zetels. We hebben anders wel begrip voor de taxichauffeur. Van elke 30 dagen dat hij werkt, staat hij ongeveer 20 dagen van zijn inkomsten af aan de taximaatschappij waarbij hij zijn taxi huurt.

De tentoonstelling ‘Through the lens of John Thomson’ is opgezet in het ‘Beijing World Art Museum’. Een gebouw dat zo lijkt weggelopen uit de jaren ‘70, maar is gebouwd naar aanleiding van het nieuwe millenium… Beton langs de buitenkant en oudbollig marmer en goudkleurige luchters vanbinnen. John Thomson zal er allicht niet van wakker liggen, wegens al heel lang overleden. De Schotse fotograaf (1837-1921) heeft met zijn schitterende foto’s het beeld van Azië in Europa mee bepaald.

In 1868 heeft hij in Hong Kong een fotostudio opgericht en heeft in de vier jaar nadien heel wat locale Chinese cultuur (Guandong, Beijing en Fujian) op zijn glasplaten vastgelegd. De zwart/wit foto’s zijn subliem. Vooral de foto’s van Chinezen in oude kledij spreken tot de verbeelding. Thomson was vooral geïnteresseerd in het alledaagse: het haar van een rijke Chinese werd opgemaakt door haar bediende, een ‘activiteit’ die toen tot 2 uur in beslag nam.

Ook schitterend: een Mongoolse vrouw die naast haar tent op de binnentuin van een courtyard staat. In de winter kwamen veel Mongolen naar de stad waar ze een huis huurden. Ze zetten hun tenten op in de binnentuin en hun paarden gingen ‘op stal’ in het huis. Read the rest of this entry »

Popularity: 91% [?]